……………….

Çocukken derinden sevgi beslediğim ve hiç unutmadığım oyuncağım olmadı benim.Belki de oyuncaklara olan ilgisizliğimdi böyle hissetmeme sebep.Belki de hayal gücümü bu yönde çalıştırmıyordum.Bir dönem atarim vardı onunla da çok oynadığım söylenemez.

Bugün selin hanımla geleneksel oyun saatlerimizi gerçekleştirirken bir şey dikkatimi çekti.Oyuncaklarıyla konuşuyor onlara bir şeyler anlatıyor ve hayal gücüyle eğleniyordu.Bir süre sonra öyle bir daldı ki beni unuttu zaten.

O saatten sonra bende onun oyuncakları üzerinde kafa yormaya başladım ve bana sempatik gelen oyuncaklarıyla ilgilenerek hayal dünyasında gezindim,zihnimdeki çocuğun ruhunu okşadım.

Çok güzel bir andı o an benim için.

Çıkar yok,tasa yok,dert,kıskançlık,sorumluluk yoktu.Huzur vardı,eğlence vardı…

…………….

Oyun bitince hüzün bastı usta !

“Çocukluk ve yetişkinlik” kıyaslamasıydı bu hüznün adı.Ne kadar ağır yük bindirmişti hayat zamanla işbirliği yapıp.Çelimsiz omuzlarıma binen yükle ne zaman olgunlaştığımı bile bilemeden geçti yıllar.

Babamın oğluyken bir zamanlar,ne çabuk büyümüştüm de adam olmuştum.

Ne zaman çocuğum olmuştu da onun ayarına inip eğleniyordum.

Kestiremedim !

Evet usta kestiremedim ve öngöremedim hayatı.

Yitip giden hayatımın kıymetini ve acısını şimdi oyun saatlerimizde eğlenirken derinden hissediyorum.Bu his hüzünlendiriyor ve söylendiriyor.Hayat çoook uzun olsa diyorum ve ben çocuğumla hiççç yaşlanmasam diyorum.

Keşke…

Başa dön

Toplam da 548 defa.Bugün ise 0 defa okunmuştur.