Resimli zihin arşivi

Seneler geçtikçe geçmişin izlerini unutmamak,gündelik anları bakıp hatırlamak için resmedip çektiğimiz fotoğrafların öneminin büyüdüğünü düşünüyorum.Bu gelişmede birinci sebep teknolojik gelişmeler ve fotoğraf çekmenin kolaylaşması,dökümanlarına kolay ulaşılmasını gösterebilirim.İkinci sebep olarak insanların içindeki megolamanlığın daha fazla dışarıya çıkartılması,narsisizm’in yükselen değer olarak karşımıza çıkmasıdır.

Eski fotoğraflarınızı kurcaladığınız zaman şimdikilerle kıyaslanamayacak kadar yaratıcılıktan uzak fotoğraflar olduğunu görmüşsünüzdür.Mutlaka bir ağaç altında,bir büst yakınlarında çekilmiş resimlerinizin vardır.Eskiden manuel pozlu fotoğraf makinalarında şimdiki gibi beğenmediğini silme gibi durumların olmadığından eski fotoğraflar daha bir orjinaldiler.

Eski resim albümlerini merasim edasında karıştırır nostalji yapardık.Tebessümler açardı en huzurlusundan yüzümüz de.Bazen de yitirdiklerimizi hatırlayıp buruk üzüntülere iterdik kendimizi.

Enson gittiğim Sezen AKSU konserinde sanatçının sahne almasıyla ortalığı kaplayan flaş ışığı süzmesi sahneyi neredeyse aydınlatacak parlaklıktaydı.Toplum olarakta en güzel anılarımızı resmetmeyi sevmeyi kabullenmişiz ve alışmışız.Ayrıca ikinci ve üçüncü şahısların eline geçmeden tab etme olanığı da olunca pek cüretkar resimler çekmek avatarlık,albümlük,kartpostallık vs resimler yapmak kolaylaştı.

Fotoğraflar cansız olsalarda yansıttıkları ifadeleri çok severim.Resme ifade verebilmek,o anın resmini çekmekten daha anlamlı olur.Mübalağa gelebilir,alışkın olmadığınız için rahatsız edici de gelebilir,resim çekilmekten nefrette ediyor olabilirsiniz ancak ”AN” diye adlandırılan durumun benim için önemi büyük.Bu yüzden fotoğrafa olan düşkünlüğüm çocukluk AN-larımla alakalı hiç bir fotoğrafımın olmamasıyla duygusal bağı var.

”Çocukluğumun o mutlu anlarına bir resime bakarak tekrar gidebilmeyi çok isterdim.”

Ancak bunu son 20 yıl için yapabilirim.Elimde geçmişimle ilgili ancak 20 yıl geriye kadar gidebilmeyi becerebiliyorum.Fotoğraflar bir yerlerde bitiyor ve bittiği yerden öncesini hatırlayamadığım için hep uhte olarak kalıyor.

Fotoğraflarla geçmişte o günü hatırlayıp ben de uyandırdığı o hisleri tekrar bir resime bakarak uyandırabilmenin onarıcı etkileri olduğunu hissettiğimden beri geçmişimle ilgili zihin arşivimi doğru yönetmeye başladım.Akabinde de geçmişimi unutmamayı.

Günler yaşanıp tükeniyor.Tükenen hayatta ben de tükeniyorum.Geçmiş olacak AN-larımın kayıtlarını her fırsatta bir resim karesine yansıtarak almaya gayret ediyorum.Bir gün yaşlanıp el ayaktan kesilince,ortalıklarda insanlara yük olup dolaşmaktansa kendimi eski fotoğraflarıma adayarak,onların içinde tekrardan o an-ların keyfini sürmek istiyorum.

Başa dön

Toplam da 382 defa.Bugün ise 0 defa okunmuştur.Son okunma tarihi 28 August 2008 dir