Cumartesi sessizliği,huzur verir bana.O pazar günlerinin ıssız sessizliği gibi değil yalnız! İnsanların yüzlerinde hafta sonu mahmurluğuyla karışık,fırına,bakkala,markete çıkarken takındıkları yüz ifadeleriyle karışık,konuşmak istemeden saatlerce yürüyüp gittikleri sessizlik tasvir etmek istediğim.

Esnafın dükkan önü bol köpüklü orta şekerli kahve höpürdetmesi gibi tatlı,fırından çıkan sıcak bir ekmeğin kokusu gibi buram buram bir cumartesi.Hayatımızı tüketirken birer birer azalan şanı olmayan yıldız gibi.Hiç bir kötü haberi içinde barındıramayacak kadar sıradan,temiz.Kendini insanların dinlencesine,aktivitesine adamış sosyalitesi yüksek.   

Cumartesi günleri mutluluk verir bana.O pazar günlerinin bitti bitecek diyip saatlerimizi kontrol ettiğimiz,telaşlı telaşlı yarın yine iş günü diye karamsarlığa kapıldığımız gibi değil.Bir pamuk şekerciden şeker almış çocuğun tebessümüne gizlenmiş mutluluk tasvir etmek istediğim.

Otlu peynirle hazırlanmış gözlemelerin fırından yayılan kokusu gibi iç kabartan,bir musikinin nağmelerinin pikaptan yayılışı gibi zarif bir cumatesi.Pencere önün de akşamı bekleyen ”akşam sefası” çiçeği gibi huzurlu bekleyiştir.Mağrur,gururlu ama kibirli olmayan bir rüzgar gibi eser gönül bahçemizden.Sıradanlığıyla kendini farkettirmeden gider.

Geçip gidiyor yine tüm kasvetiyle bir cumartesi.Pencereme vuran güneşin göz kamaştıran ışıltısında,sokağın kıpırdanışına şahit oluyorum.Kahvem bitti bitecek kadar azalmış.Berjere gömdüğüm bedenim kıpırtısız,kalbimse o kadar sessiz çarpıyor ki herşey ahengini buluyor.

Bir güvercin konuyor,öyle bir an bana bakıyor.

Cuma ertesiyse tüm sessizliğiyle geçip gidiyor.