Kent hayatı beni doğadan çok uzaklaştırdı.Suni parklar ve geçici de olsa istanbulun sahilleri olmasa halimi düşünemiyorum diye kendi içimde söyleniyordum epeydir.Yeşili bir kenera bırakalım,denizi olmayan bir kent çok yaşanacak bir kent değil diye düşünüyorum hala.

Betonlaşma ve globelleşme artıyor ve bu çerçeve de nasibime düşeni yaşıyor,fırsat buldukça böyle kısa gezilerle kendime gelmeyi,derin bir nefes çekmeyi çok seviyorum.Antalya Beldibinde kendimle başbaşa kaldığım zamanlar hislerime yönelişi gerçekleştirip özüme döndüğüm anları çok yaşadım.

Karelere yansıyan resimlerden bu emprovize duyguları hissedebilmenizi diliyorum.

Sahilde bulunduğum sırada dalgaların sesinin dinlendirici hışırtısı çok iyi geldi bana.Özellikle etrafta insanların olmadığı zaman dilimi huşu içinde geçti ve isabetli oldu.Tekrarı ne zaman gerçekleşir fikir yürütemem belki ama ne zaman ihtiyaç duyulacak duruma gelirsem ne yapacağım konusunda hem fikirim artık.

İlgili aramalar: doga - gezinti - deniz

Issız bir sahilde düşsel derinliklere içimdeki taşları savurmayı,savurduğum taşların ucuna taktığım kederlerimi,streslerimi de beraberinde götürmesini sağlayabilirim.İçinde deniz olan resimlerimin olduğu yazılarım da hep romantizmi yakalıyorum nedense ama bu sefer romantizm değilde o manzaraların eşliğinde rahatlayan benliğimin anları olsun istediğimden yukarı da yansıyan resimlerin bir de videosunu yayınlamayı istedim.     

Sabahın erken saatlerinde sabah brançında değindiğimiz doğayla iç içe olma kavramını genişletip kaldığımız otelin büyük bahçesinde geçirdiğimiz kısa zaman dilimine ortak olmak,bizimle beraber doğa brançı yapmak isterseniz tıklayıp video yu izlemenizi tavsiye ederim.

Unutmadan bir de kediler vardı etrafımda hepsi de nankördüler :)

İyi seyirler.

Başa dön

Akdeniz bölgesi olarakta ilk fırsat ve ilk organizasyon olarak Portakal diyarı Antalya-Kemer,Beldibi’ne geldim.17 -20.Ocak tarihleri arasında burada olacağım ve arkadaşlarımla burada zaman geçirmekten ve deşarj olmaktan mutluluk duyacağım.

Henüz yeni yerleştiğimden ve dinlendiğimden,burada geçirdiğim zaman ile ilgili izlenimlerimi yazmak için erken olduğunu düşünüyorum.Devam eden yazılarım daha aydınlatıcı olacaktır.

Neden daha önce antalyaya gelmedim? 

Antalya ‘turist çeken bölgeler arasında en populer yörelerimizden olduğundan sürekli gündem de bir yer olması ve benim tatil ve gezi anlayışımla uyuşmayan bir bölge olduğundan yıllardır gelip gitme konusunda tercih sebebim olmuyordu.{Ben kumsal da boylu boyunca yatmayı sevmeyen,yeni yerler keşfetmeyi,gezip dolaşıp yöresel bilgilere ulaşmayı seven biriyimdir}İçinde aktivite barındırmayan tatil gezilerinden pek keyif almıyorum.Mutlaka organizasyon olmalı ve eğlenecek bir şeyler gezilecek bir yerler bulunmalı diye düşünüyorum.

Antalya’ya kimlerle geldim?Neler yapacağım?

Mevsim sebeplerinden dolayı organizasyonları ve aktiviteleri Renaıssance otel’de gerçekleştirmeye karar verdik ve kalabalık bir arkadaş grubuyla bu organizasyon da bizde bulunuyoruz.14 Kişiyiz.Süpriz oyunlar,bilgilendirici nlp eğitimleri,arkadaş toplantıları ve yemek organizasyonu programda var.

Konaklama,seyehat,yemek,içmek,eğlenmek,tüm organizasyondan organizasyon şirketi sorumlu.Bize düşen organizasyon da olmak ve kaliteli,eğlenceli zaman geçirmek yöresel yerleri,mekanları tanımak.Organizasyon resimleri ve eğlence resimlerini aldıkça yeni yazılarla değineceğim.

Uçak seyehati için Onur air tercih edildiğinden ve gürültülü geldiğinden hafif başım ağrıyor.Bu post için koymayı düşündüğüm resimlerde piller şarj edildiğinden bir süre sonra koymayı düşünüyorum.Biraz dinlenip soluklanmak,kendime gelmek,yeni yazılar için güç toplamak istiyorum.

Başa dön

Bugün Edirneye geldim.En son 9 yaşında gittiğim yeri tekrardan görmek farklı duygular uyandırdı.Bulunma sebebim 5 kolordu komutanlığının özel daveti üzerine gerçekleşti.İstihbarat subaylarına verilen özel bir yemekte bir araya geldik :) İnanmayın latifeydi.Geldiğimizden beri gökler delinmiş gibi yağmur yağıyor.Sirenler öttü,atamızı andık ve şehir bu hüzünlü güne yağmurunu boşalttı.Şemsiyem neyseki yanımda.

23 senede ne kadar çok şey değişmiş diyeceğim ancak hafızam da canlanan sadece 5.Kolordu komutanlığının ordu evi ve babamın otelde beni duşta yıkaması :) O yüzden Edirne hakkında bildiğim ne varsa sil baştan yapıp bilgilerime yenilerini ekleme peşindeyim.

Edirne bilindik bir ilimiz Mimar Sinan’ın 3.Selim için yaptırdığı Selimiye camisi ve külliyeleriyle meşhur.Bir de geleneksel düzenlenen kırkpınar güreşleriyle.Burda selimiye camisinin öyküsünü anlatmak isterdim ancak daha çok izlenimlerimi ve gözlemlerimi yazmak istiyorum.Lakin Mimar Sinanın eserlerine olan düşkünlüğümü bilmeyen yok.Eserlerden çok yapılışındaki özverili işçilik ve yıllardan beri süregelen destansı öyküleridir diyebilirim.

İlk olarak tabiki bu mekanı(Selimiye Cami) gezerek yola çıktığımı söyleyebilirim.Daha sonra Selimiye arastası ve civarı gezerek dolaştım.Zaten ufak bir yer olduğu için 2 adım da bitiyor.Selimiye arastası caminin avlusundan çıktıktan sonra yine camiyle bitişik ancak altta kalan kapalı bir çarşı.300 adımda gezilebilir ve içeride daha çok turistler için hediyelik eşya satan esnaf yer alıyor.

Camiden aşağıya inerken solda 5.Kolordu komutanlığının ordu evi ve aşağısında yine küçük bir kapalı çarşı mevcut.Merkez de ise en işlek caddelerden biri bu çarşının üstünde yer alan kısım.Bu cadde diğerlerine göre daha gözde 120 bin nüfüslu bir yer için normal karşılanabilir ancak istanbul da doğmuş büyümüş bir insan için mütevazi küçüklükte.

Bu cadde de gezerken dikkatimi çeken tek mekan London Cafe oluyor.Avrupadakilerin bir kopyasının edirne de karşıma çıkacağını hiç düşünmezdim.Bir mekanın en sevdiğim özelliklerinden biri caddeye hakim olmasıdır.Keza ben cam kenarına oturduğum zaman saatlerce dışarıyı izlemeyi seven biriyim.Bu günde London Cafe’yi görür görmez kendimi içeriye attığımı söyleyebilirim.

İşletmecileri avrupa görmüş insanlar ve içerisi tamamen avrupa standartlarında.Zaten girer girmez içeride yunanlı bir kaç turistle karşılaştım.Edirnenin elit kısmı buraya takılıyor.Nefis Şarapları var.Benim için günün bonus estantenesi.Lakin Edirneyi pek bilmem.Ummuyordum böyle bir yerde bir şeyler içeceğimi.Oturduğum yerde nefis hazırlanmış espressoyla karışık meyve aromalı bol kremalı Maccato içerken dışarda yağan sağnak yağmuru izlemek çok şıktı.

Yağmurun bitmesini beklemeden ayrılmak zorunda kaldığımı söylemeliyim.Yoksa 250 km yol gözümde büyümezdi kesinlikle.Dönüşte Edirne’de açılan Kipa’yı da gezme fırsatım oldu.Otoparkı saymazsak 2katlı küçük bir yer.İçeride ünlü markaların mağazaları,sinema ve market var.Kışın gezilecek kapalı tek mekan burası.Sokaklar caddeler o kadar sakin ki anlatamam.Bu izlenimimi istanbul trafiğini ve keşmekeşini gözümün önüne getirerek yazıyorum.

Dönüş yoluna girdiğimde yağmurun aralıksız hiç durmadan yağmasını sadece edirne’ye mahsus bir hava koşulu sanıyordum.Çünkü sabah istanbulda güzel bir hava vardı yola koyulduğumda.O kadar hasretiz ki yağmura aktivitelerimizin yağmurla bölünmesine bile susuz kalma korkusuyla hoşgörüyle bakabiliyoruz.

Edirne için son olarak özet bir cümle söyleyecek olursam.

Büyük sultanların ve mimarların kurduğu küçük medeniyetler olarak tasvir edebilirim.

Başa dön

Antik tiyatroyu gezerken,yoldan geçen araçların bir süre sonra gerisin geri döndüklerini görünce bir anlam veremiyorum.Assos ‘a karadan yürüyerek varmak için yokuş aşağı yolu takip ediyoruz.İskeleye varınca bizi macun satan Ahmet dede karşılıyor.Hiç yiyeceğimiz yokken ahmet dedenin sempatik tavırları sebebiyle macun alıyoruz.Çocukluğum macun satan insanların önünde geçti.Hatta macun tezgahının üzerinde rulete benzer bir çubuk olurdu ve macuncu bir renk seç derdi.Ruleti çevirdiğinde seçtiğin renkli macunun üzerine gelirse biraz daha eklerdi macun.Ahmet dedenin 30 senedir bu işi yaptığını sohbet esnasında öğreniyorum.

Assos eski antrepoların restarasyonuyla yapılmış otel,motel,ve restaurantlarıyla çevrelenmiş küçücük bir tatil yeri.Geriye dönen araçların neden geri döndükleri ortada.Otellerin deniz kenarına kurmuş oldukları masalar bir uçtan bir uca.Hediyelik eşya satan tezgahlar,dondurmacılar var.Küçük bir jandarma karakolu güvenliği sağlıyor.Altonoluk ve civarlarından kalkan gezi yatları bu küçük kıyıya geliyor.

İnsanlar bizim indiğim yollardan çıkarak antik tiyatroyu ve athena tapınağının görsel ihtişamını seyretmeye gidiyorlar.Karadan gelmemizin sebebi köyleri görebilmekti.

Sanki buralardan hiç gitmek istemiyormuşum gibi bir his içimi kaplıyor.Karşımda duran midilli adasına bakarak oradan bulunduğumuz kıyıya belkide nice insanların firar ettiğini ve burada yaşayan yerlilerin de onların torunları olduğunu düşünüyorum.Ara da birde iş yerimi ve ben yokken işlerin nasıl idare edildiğini.

Civar köylerden geçerken bir ara empati kurmaya çalıştım.”Bu şartlarda buralarda yaşasaydım ne gibi hayallerim olurdu?”Şehir kültürüyle yoğrulmuş biri olarak hiç köy yaşantısı yaşamamış biri olarak çok zorlanacağımı hatta yaşayamayacağımı biliyorum.Galiba şehir hayatı insanı bir gömlek üstün yapıyor hayal dünyasında bile.Ancak köylülerde ki insaniyet,sade,huzurlu yaşam şehirlilerde yok.Mutlu olduğumuzu zannettiğimiz sade ve huzurlu bir yerde olduğumuzu bildiğimiz için psikolojik bir sebep.

O kadar ufak ki iki adım da bitiyor.Bir gün için konaklama işlerini halletmek için Alin hanım ilgileniyor.Civarın fotoğraflarını ve video kayıtlarını alıyorum.Kayıkçılara selam veriyorum.

-Kolay gelsin…
-Sağol beyim…
-Bir şey dikkatimi çekti neden bütün kayıklarda türk bayrağı var?
-Beyim yunanlı kayıkçılarla karıştırılmayalım diye.
-Hımm

               

Otele geldiğimde yorgunluktan bitmiş bir vaziyette kendimizi yatağa atıyoruz.O kadar gezdiğimizi ancak bir gram terlemediğimizi konuşuyoruz.Sonra komidin üzerinde duran İclal Aydın’a uzanıyorum.”Bitmiş Aşklar Emanetçisi”ni okumaya koyuluyorum.Kısa kısa hikayelerle dolu ince bir kitap okurken uyuya kalıyorum.

Uyandığımda Alin hanımı duş sonrası kremlenirken buluyorum.Sahildeki restaurantlara inip balık rakı teklif ediyor.Ama önce duş alıp kendime gelmem gerekiyor.

Biz yemek yerken,biraz buraları hakkında bildiklerimi anlatmak istiyorum.Bir çok mübadele atlatan assos son olarak 1 murat tarafından osmanlı topraklarına katılmıştır.Yazımın başında da belirttiğim gibi assos’un midilli adasından kaçan Methymna’lılar tarafından kurulmuştur.Aristonun da bir dönem burada yaşadığı ve büyük aşka tutulduğu rivayet edilmektedir.
.
”Efsaneye göre Assos kralı Hermias’ın kız kardeşinin (pythias) güzelliği dillere destandır.Pythiası görenler ise bir daha onu akıllarından çıkaramazlar.Ünlü düşünür Aristo,Hermiasın okul arkadaşıdır.Hermias aristoyu assosa davet eder.Assos’a gidip pythiası gören aristo,aşık olur ve yemeden içmeden kesilir.Bunun üzerine Hermias Assos’ta bir okul açttığı taktirde kız kardeşini aristoya vereceğini açıklar.Aristo felsefe okulunu açarak pythiasla evlenir ve mutlu sona ulaşır.”
.
Tatilde zamanın nasıl geçtiğini bir türlü anlayamıyorum.Ağustosu da bitirdik böylece.Doğal olarakta tatilde bitiyor.Ağustosta ilk defa izin kullanan biri olarak sıcaklarda gezmek çok keyifli olmadığını belirtmek istiyorum.Sanırım bir daha ki sefere Nisan,Eylül ayları tercihim olacak ve Doğu Karadeniz taraflarına doğru serüven hazırlığı yapmak istiyorum.

Şimdi dönüş hazırlıkları yapma zamanı.
Herkese umduğu tatili yapma fırsatı bulmasını diliyorum.

Başa dön

Her konu da ön bilgi almak bakış açısını derinleştirir.Antik tiyatroya giderken kültür ve sanatın milattan önceki dönemlerden başlayarak günümüze değişerek ve gelişerek gelmesi aslında kültürümüzü etkileyen faktörlerden biri olduğunu savunuyorum.  

Tiyatroyu agoradan ayrı düşünürken iç içe olduğunu görüyorum.MÖ 2 yüzyıl da kurulmuş,son yüzyıla dek korunan yapı günümüzde çok yıkık ve çok harabe.Geleneksel grek tiyatro planına uygun olarak at nalı biçiminde inşa edilmiş. Sponsor şirketler tarafından korunmaya alındığını asılı tabelayı görünce anlıyorum ama henüz bir çivi çakılmış değil.

Göstermelik bakım sponsorluğu kesin.Reklam olsun diye.Sahnenin neresinde oturursanız oturun,müthiş bir körfez manzarasıyla karşı karşıyasınız.Eski dönem insanları kültür ve sanat anlayışı kadar görsel manzaralara da duyarlılarmış.Tarihi bir anısı olmasa buraya kesinlikle 5 yıldızlı oteller zinciri kurulurdu.

Açıkçası şimdi bu satırları yazarken neden eski dönem tiyatro oyunlarının neler olduğu araştırılmıyor ve oynanmıyor diye düşünmeye başladım.En azından o dönem oyunlarına ve kültür,sanat etkinliklerine ışık tutması açısından iyi olmazmıydı?Belki de sıkıcı kılardı bilemiyorum.İnsanların beklentileri ve zevk anlayışları yıllarla birlikte o kadar farklılıklar gösteriyor ki böyle şeylerin ehemmiyeti de azalıyor.

Hiç unutmam Fatih Reşat Nuri Güntekin sahnesinde oynayan bir oyunu toplam da 60 kişi izlemiştim.Oyunu beklerken oyuncu sözcüsünün gişe sorumlusuna sürekli sayıyı sorması içeriye haber götürmesi çok dramatikti.

Yine buna benzer bir durumda,seyircinin az geldiği müzikal ”Lüküs Hayat”oyununda yaşadım.Usta tiyatroculardan Suna Pekuysal ve Zihni Göktay vardı oyunda.Hayatımda izlediğim en komik,en eğlenceli bulduğum oyundu.Zihni Göktay’ın İşte lüküs hayat diyerek seyirciyi göstermesi,tiyatro sevgisine gönderme yapması ve oyunu değiştirmesi diğer oyuncuları da kamçılayınca ortaya güncel esprilerden oluşan bambaşka bir oyun çıkmıştı.

Adeta o büyük kadro kendilerine oynadılar.Oyuncu,seyirci ve orkestra 100 kişilik dev bir kadro gibiydik.Zaman zaman seyirciler oyuncu,oyuncular orkestra,orkestra da seyirci olduğu durumlar yaşanmıştı.Tabi bunda şımarık çocuk ismini taktığım Zihni Göktay’ın payı büyüktü.Eğer gazeteci olsaydım,ertesi gün köşeme ”Oyuncular kendini eğlendirdi” başlığını atardım.

Zaman tarihe ışık tutsa da değerlerde törpülenmeleri,sapmaları,kaymaları engelleyemiyor.Dolayısıyla da böyle antik tiyatrolar depremlerle,turistik çıkar güden girişimci tuzaklarıyla tarih olup kayboluyorlar.

Bugün bu değerlerin yokoluşuna da şahit oluyorum aynı zamanda.Çelişkili bir durum.Kafam karışıyor.Bir nebze kendimi bu düşüncelerden uzaklaştırmak için Assos’un görünen kıyısına doğru bakıyorum.Deniz kıpırdamıyor.En ufak bir esinti yok.Esinti olmamasına rağmen,nem ve rutubette yok.Pet şişeden bir iki yudum daha aldıktan sonra artık assostan içeri girme vaktinin geldiğini anlıyorum.

Bak şimdi olmadı yine Assos bir sonraki yazıya kaldı :)

Başa dön

İndiğimiz yer uçurumun kenarı gibi ancak yörenin en meşhur en manzara gören tepesi.Athena tapınağına ve dönemin tek müslüman camisi ”Hüdavendigar Cami”ye buradan çıkılıyor.Dar sokaklar arasında köylüler eski kilim,gümüş,yün çorap,baharat satıyorlar.Köylülerin işlettiği gözleme ve hamur işleri üzerine satış yapan otantik hava estiren gözlemeci karnınızı doyuracağınız tek işletme.

Yukarılara tırmandıkça heyecan artıyor.Akrapol girişinde biletlerimizi alarak Hüdavendigar Cami keşfe çıkıyoruz.14 yy.1 murat döneminde yapılmış görkemli yapı olarak biliniyor,tek farklı yanı minaresi yok.İçten çok yıkık ve harabe durumda.İçeride kilimler serili bakınca ibadet yapılıyor havasında.Kapısına kilit vurdukları için,önden küçük bir pencereden izlenimlerimi aktarabiliyorum.Fazla bir detay gözüme çarpmayınca devam ediyoruz.

Buradan behramkale köprüsü,doğu yamaç evleri,düz arazi ve ovalar ayaklarınızın altında.Biraz daha tırmandıktan sonra ”Athena Tapınağına” varıyoruz.

İsmini Zeusun kızı ve 12 Olimpos tanrısından biri olan ve babası Zeusun kafasından,elinde kargısı ile doğan savaş tanrıçası Athenadan almış.Athena:El işçiliğini ve el sanatlarını koruyan tanrıça olarakta biliniyor.MÖ 530 yılında akrapolün (Şehir) en yüksek yerine (238 mt yüksekliği)kurulmuş.Buradan edremit körfezinin ve Midilli adasının görsel ihtişamı kelimelerle ifade edilemez.Tapınak dikdörtgen planlı bir iç yapı ile dıştan onu çevreleyen tek sıra sütundan oluşmakta.

Yapı altışarlı ve onüçerli sütun sıralarıyla çevrilmiş.Toplam 34 sütunun 32 sinin başlığı bugün sağlam olarak bulunabilmiş.4.30 mt yüksekliğindeki başlıksız sütunlar,başlıkla beraber 4.78 mt ulaşıyorlar.Denize ve karaya hakim 238 mt yükseklikteki akrapolün etrafı 3 km uzunluğundaki surlarla çevrili.Araç assosa sizi götürürken akrapolün etrafından dolanarak,bu surların dibinden geçerek sizi aşağıya indiriyor.Yapılan uğraşın ne kadar işçilik ve zaman gerektirdiğini tasvir edemem.

Buradaki kayıtlarımızı ve fotoğraflarımızı arşivledikten sonra,tekrardan geldiğimiz yoldan inerek,otantik havasına kapıldığımız gözlemeciye bir şeyler yemeğe ve soluk almaya gidiyoruz.Ancak ondan önce athena tapınağından,edremit körfezinin ve asssosun görünen o görsel ihtişamını resimlerle sunmak istiyorum.Alt fotoğraflardan referans alabilirsiniz.

Herşeyi tamamen doğa ile iç içe olan gözlemeciyi bir aile yönetiyor.İki kadının gözlemeleri hazırladığını,ufak bir çocuğun servis yaptığını,gençlerden birinin hesabı tuttuğu ortada.Aileden birileri gibi sıcak ve sade.Bahçeye kurulmuş masalarda,açık havada peynirli patatesli gözlemeleri iştahla yiyoruz.

Gözlemeleri yerken sürekli aklımdan böyle bir yerin insanı olsaydım nasıl biri olurdum? sorusunun kafamdaki yanıtını arıyorum.Sanırım beklentilerim burası gibi küçük,sempatik şeyler olurdu.Gezmek görmek için mutlaka görülmesi gereken,bir kaç gün kalınması gereken yerler ancak buralarda yaşamak sanırım zor gözüküyor.

Yemek molasında böyle bir iç muhakeme yaptıktan sonra,assosa ramak kalan Antik tiyatroyu görmeye gidiyoruz.

Başa dön

Bu sabah kahvaltı için ilk defa değişik bir karar alıyoruz.Otel de kahvaltı yapmayı sevemedik ama bugün kendimize otelde bişeyler söylüyoruz.Kahvaltımızı odaya çıkarmalarını istediğim de biraz tuhaf baktılar.

Kahvaltı edip Assos’a gideceğiz.Ancak ondan önce Ayvacığı merak ediyoruz.Ayvacıkta karar kıldıktan sonra kahvaltılarımızı yapıp hazırlanıyoruz.Fazla oyalanmadan dolmuşların kalktığı istikamete gelerek Ayvacık dolmuşu bekliyoruz.Burdan direk Assos’a dolmuş olmadığından aktarma yapacağız.Ayvacık ordan tekrar dolmuş Assos.Zaten bizim bugün hedefimiz Ayvacık keşfetmek.Assos’a nasıl gidilir öğrenmek.Yol boyunca elimde Ayvacık gezi kitapçığının en önemli yerlerinin tarihçelerini okuyorum.

Yolda ezilen sincap ve kaplumbağa cesetleri var.Keskin virajlı yollardan geçerek yarım saatte Ayvacık’a varıyoruz. Öğlen güneşi tam tepede olmasına rağmen,yapış yapış terlediğimi hatırlamıyorum.Oksijen açısından en bereketli bölge.Dünya da 7 sırada.Küçük Ayvacık terminali bizi karşılıyor.Dolmuşlar sıra sıra dizilmiş ancak hareket yok.Merak edip sorduğumda Assos’a kalkan dolmuşlar tam doluluk sağlanmadan kalkmıyormuş.Bu çok sıkıcı olabilir.Kimse gelmesse saatlerce bekleyebilirsiniz.Assos’la ilgili gidiş dönüş detaylarını öğrendikten sonra Ayvacık keşfe çıkıyoruz.

Açıkçası Ayvacık öyle bir baştan bir başa gezilecek kadar büyük bir yer değil.Ayvacık terminalinden içeri girdikten sonra ara sokakların içinde dolaşmaya başlıyoruz.Şanşımıza halk pazarına rastlıyoruz.

Bugün Ayvacık halk pazarı günüymüş.En sevdiğimiz şeylerden biride pazar gezmeleri olduğunu söylemek istiyorum.İnsanların bağırışları çağırışları nedense bana sempatik geliyor.İstanbulda Beşiktaş belediyesi beşiktaş pazarını kaldırdığından beri bu zevkten uzağım.Pazar denilince etiler ulus,fatih çarşamba ve kadıköy salı pazarlarını gezmişliğim vardır.

Yörenin halkı yabancı olduğumuzu anladıkları andan itibaren çok duyarlı ve cana yakın tavırlar sergiliyorlar.Tezgahta duran bir teyze bize nerden geldiğimizi soruyor.Laf lafı açıyor.Çok sempatik,babannem yaşında.Tüm sattığı zeytin yağlarını bir an içimden almak geliyor ancak taşımak istemediğimizden,10 tane bedeline küçük bir tane alıyoruz.Sabahtan beri siftah yapmadığı nasılda belli çok mutlu oluyor.Parayı uzatırken,kara oğlum çok mert birine benziyorsun allah işini rast getirsin dualarıyla yolcu ediyor.

Nasıl oluyorsa bir anda yan tezgahta bir amca bıçakla helva kesip yememiz için uzatıyor.Al tadına bak bizim ikramımız olsun diyor.Bu ince nezaketini,Alin hanım yarım baton helva alarak karşılıksız bırakmıyor.Gülüyoruz,eğleniyoruz.Sanki ordaki insanlarla tanışık gibiyiz.Helvaların tazeliğine ve lezzetine diyecek söz bulamıyorum.

Kibrit kutusu büyüklüğünde bir iki tane hangi arada yediysem susadığımı hissediyorum.Yöre halkı pazarı çok kalabalık olmadığını söylemek istiyorum.Düşünceme göre daha çok gezip görmeye gelenler için kurulduğu belli oluyor.Fiyatlar manava göre çok ucuz.Aldığımız şeyleri otel de bırakacağımızı bile bile alışveriş yapıyoruz.

Aynı zamanda alışveriş yaptığımız tezgahlar da civar hakkında detayları araştırıyoruz.Ancak çok küçük bir yer olduğundan dolaştığımızla yetinip alışveriş yaparak otele dönüş hazırlıkları yapıyoruz.

Hafızam da hala insanların içten davranışları ve sempatikliği asılı kalmış.Durup durup anımsıyorum.Bu kadar şeyi neden aldığımızı bilmeden,çarşı ihtiyacını karşılamaya çıkmış bir aile görünümündeyiz.

Bir haftalık pazar ihtiyacımızı karşılamışız farkında olmadan sırtımız yere gelmez artık :)

Çok yorulduğumu uzanıp elime yarım kalan kitabı aldığımda anlıyorum.
(Paramparça)-Duygu Asena yazıyor ben okuyorum.
Gece oluyor,sabah oluyor,
Assos bizi bekliyor…

Başa dön

Türkiyenin kültürel değerlerine,tarihine ışık tutan görsel yönleriyle de ilgi uyandıran bölgeleri gidip görülmeye değer yerler.Yıllar önce başlayan bu serüven,yetişkinlik dönemim de daha programlı şekilde devam ediyor.Her türk insanının kültürel ve tarihsel değerlerimizin yattığı yerlere yolculuk yapmasını isterim.Kitaplardan okunarak edinilen bilgilere,gezerek ve görerek manevi duyguları da eklediğinizde ortaya farklı bir boyut çıkıyor.

Yıllar önce gidip çanakkale merkezden gelibolu yarımadasına karşıdan baktığımda,bir gün gelip tekrar gezmem gerektiğine hem fikir olmuştum o zaman.Uzun bir yolculuğun ilk ayağı olarak adlandırdığım gelibolu tarihi yarımdasında bugün bir devrin battığı,kanla sulanmış bu topraklar üzerinde,manevi yönleri kabarmış bir şekilde dolaşmak çok gururlandırıcı etkenler.

Manevi yönlerimi kabartan yönlerin gelip gezmek olmadığını belirtmek isterim.Üstünde dolaştığım toprakların üzerinde uygarlık savalarının olmasıdır.Şehitlerimizin,vatan için canlarını feda eden kınalı kuzuların yatmasıdır.                           

Bu bağlamda geliboluya ayırdığım program tam istediğim gibi olduğunu söyleyebilirim.Kuzey ve Güney bölgelerini bir baştan bir başa rehber eşliğinde gezmek,o dönemlere bizzat orda bulunarak,yaşayarak gitmek coğrafyasının yaydığı hava da türbülansa kapılmış bir uçak gibi, rehberinde anlattığı hikayelerle bir o yana bir bu yana gözlerim dolarak savruldum.

Okuduğum ve seyrettiğim gelibolu hakkında ne varsa,bir film şeridi gibi gözümün önüne getirip referans almak önceki bilgilerimden,daha detaylı gezmeme ve daha detaya inmeme olanak verdi.Gelibolu yarım adasının uhrevi boyutlarında gittim geldim.Manzaralarına kendimi kaptırıp her seferinde bu toprakların mirasçısı olduğumla onurlandım.

Her bir metrekaresinde bir şehit ve o şehitlerimizle birlikte bir hayat hikayesi olması,kalplerin yumuşamasına sebep olan en önemli faktörlerdir.İç içe geçmiş kültürlerin (ingiliz askerlerinin mezarlıklarıyla,fransızların mezarlıkları,anzaklar keza) birbirlerine göstermiş oldukları saygı ve hoşgörü ölçüt alınamayacak kadar büyük davranış olarak gösterilebilir.                            

Geliboluda yaşanan muharebelerin öykülerini hepimiz bir şekilde biliriz.Her yıl 18 mart gelince dvd’den,tv den takip ederek bir şekilde anarız.Ancak gidip gezmek,o mevzilerde dolaşmak o ruhu yaşamak,nedense vakit bulunamayacak kadar arka planda kalır.Bende geçmiş senelerde bu duygularla hareket eden bir karakter çiziyordum.Ancak bunu bir daha tekrarlamamak lazım bir şekilde.Zamanla beraber duygu ve düşüncelerimde de revizyonlara gidiyorum.

Bugün buradan aldığım lezzetin,keyfin ve maneviyatın bedelini başka şeylerde bulamam.Her bir yerde kuşandığım manevi değerlerle beraber, rotamı başka diyarlara ve başka içinde deniz olan serüvenlere çeviriyorum.

Ve yolunuz düşerse eğer ”Dur yolcu bilmeden gelip bastığın bu toprak bir devrin battığı yerdir” sözünü tekrarlaya tekrarlaya dolaşmanızı öneririm.

Tarihi gelibolu yarım adasının diğer resimleri için tıklayınız.

Başa dön

Bize ilk hoşgeldini küçükkuyulu köpekler yapıyor.Biraz korkuyoruz ancak zararsız olduklarını anlayınca alışıyoruz.Rezervasyon yaptırdığımız otele geçmeden elimizdeki çantalarla beraber bir bank bulup oturuyoruz.

Yürüyüşe ve sabah koşusuna çıkan insanlar yanımızdan geçerken,bizim çantalarla bankta oturuşumuza seyirci oluyorlar.Bir balıkçı diğer bir arkadaşına kendi bulunduğu yerde levreklerin fazla olduğunu anlatıyor.Birlikte attıkları oltalar ne kısmetse hep boş çıkıyor.

Biraz dinlendikten sonra kalmak için rezervasyon yaptırdığımız otele gidiyoruz.Kaldığımız otel civardaki otellere nazaran çok daha iyi donanımlara sahip.Ancak çok pahalı.Yorgunuz ve bunları düşünecek kadar kafa yormak niyetinde değilim..

Balkonundan tüm marina ayaklarımızın altında.Tüm odaların bir ismi var.Numaradan ziyade isimlendirmişler ve karanfil isimli odamızın otel sahipleri için ayırtıldığını ancak hollandadan gelmeleri bir hafta rötarlı olunca ısrarlarıma dayanamayarak tuttuğumu söyleyebilirim.Eğer aksilik olurda gelirlerse arka odalardan birine geçme sözü veriyorum.

Yerleşmek için dolaplara elbiselerimizi dizmeye başlıyoruz.

Tüm işlerimizi bitirdikten sonra,civarı keşfetmek ve plajı görmek için çıkıyoruz.Buranın plajı 2 km uzunlukta.Belediyenin yaptığı küçük bir kumsal,birde yazlıkçıların villalarının önündeki kayalık dökülmüş plajlar var.Yazlıkçıların kendi çabalarıyla yaptıkları kendi kapı önü plajlarına girmesi daha zevkli olduğunu ilk bakışta keşfediyorum..

Sabahları kahvaltı için,küçükkuyu sokaklarında özellikle otoyoldan sahile inen direk parke taşı döşeli ,bir araç geçecek kadar dar bir yolda,çoğunluğunu zeytincilerin oluşturduğu minyatür bir caddedeki unlu mamüllerin satıldığı minik bir pastaneden poğaça,açma ve simit alarak sahilde çay bahçesinde yahut otelde sabah kahvaltısını zenginleştiriyoruz.Otelin vermiş olduğu sabah kahvaltıları ve öğle yemeklerine hiçbir zaman bağlı kalmadığımızı belirtmek isterim.Hijyen konusunda biraz tereddütlü biriyim.

Buradaki çay bahçelerini saran kedilerin kahvaltı boyunca,bir parça bir şeyler koparmak için yapmadığı yalakalıklar kalmıyor.Kovuyorsunuz bu sefer diğer tarafınıza geçiyorlar.Bir şeyler veriyorsunuz bu seferde nankörlük edip yemiyorlar.

Sahil boyunca uzanan marina’nın belediye tarafından yapılan ve yörenin işletmelerinin otel,bakkal vb isimlerinin yazılı olduğu banklar yöresel dayanışmayı gözler önüne seriyor.Güvenliği marinadaki jandarmalar ve zabıta ekipleri tarafından korunuyor.Jandarma birliği 50 kişiyi geçmez.Akşamları 2 jandarma görevlisi marinada halkın içinde devriye geziyor.

Buraya tatil için daha çok musevi ve hristiyanların geldiğini düşünüyorum.Ayırt etmekte zorlanmıyorum.

Burada nefis balık restaurantları var.Denizden balıkçıların getirdikleri taze levrekler hemen ateşe verilerek sofralarınıza sunuluyor.Yöresel farklılıklar yemek kültürünede yansıyor.Balık ve rakı keyfimize diyecek söz bulamıyorum.Ayrıca ana caddede keşfettiğimiz bir restaurantta nefis kiremit köftesi yapılıyor.Kayık şeklindeki küçük bir kremit çömleğinin içine orta büyüklükte 4 adet köfte konuyor.

Yanyana dizilmiş köftelerin iki baş ucuna bölünmüş domates ve yanlara ikiye bölünmüş biber koyularak pişiriliyor.ilk geldiğinde bu kadarcık şeyle doymayacağımı sanmıştım ama fikrim kısa zamanda değişti.

Gündüzleri tenha ve sessiz olan küçükkuyu akşamları semt sakinlerinin iştiraki ile kalabalıklaşıyor.Sezon hazırlıkları tamamlanmış ve ufaktan ufaktan sahil boyunca belediyeden onaylı tezgahlar açıldığını görebilirsiniz.Şimdilik kitap,gümüş ve elbise satan tezgahlar faaliyette.Gümüşe ilgimiz olmadığından,kitap tezgahının önünde kitap seçiyoruz.6 Kitap alıyoruz.

Kitap satan çocukla sohbet sarıyor.Solcu olduğunu,konuşma aralarında ve aralarda okuduğu kitaplarla örnekleyerek tekrarlıyor.Sattığı kitapları okuyan kitapçıları seviyorum.Rahatlıkla tavsiyelerine uyabilirsiniz.Kitaplar hakkında tartışabilirsiniz.Benim siyasetle alakamın olmadığını anlayınca,kuru gevezelik yaptığının farkına varıp sözünü bitiriyor.İclal Aydın,Duygu Asena,Hasan Öztoprak’ın,2 şer adet kitaplarını alarak devam ediyoruz gezmeye.

Marina da sahile yanaşmış kayık ve tekneler var.Ancak gece yarısı balığa çıktıklarını düşünüyorum.Pek gündüz vakti balık tutana rastlamadım. Su inanılmaz berrak ve yüzen levrekleri restmetmek çok kolay ve eğlenceli.Balık ve zeytin yağı buranın geçim kaynağını oluşturuyor.İnsanları sevecen ve cana yakın,yardım sever.Ancak burada iki günden fazla kalmanın sıkacağını düşündüğümüzden hemen assos ve yakın civarlardaki otel rezervasyon işleriyle ilgileniyorum.

Bundan sonrası için asosta rezervasyon yaptırarak yola devam ediyoruz.

Şimdiden Athena tapınağına çıkıp,edremit körfezini ve midilli adasına kuş bakışı bakmak için sabırsızlanıyorum.Akropolüde unutmamak lazım tabi.

O zamana kadar ben gidip bir nefes alayım,kameramı,foto makinamın şarjlarını yenileyeyim.

Başa dön

Umar ne iyi ettinde bana otomobil aldın!

Sadece bununla kalsa efendim,interjetten hafta sonu sosyalliği için araştırmalar yapılıp,güzel yurdumun en otantik köşelerine bir kaç günlüğüne Selin hanımla beni götürüyor.Tabi ben işteyken tüm organizasyonlar yapılmış olduğundan pek itiraz etmek mevzu olamıyor.Hemen koyuluyoruz yola.

İstanbulda pek görmeye alışık olmadığımız yeşillikleri her fısatta resmediyorum.Doğa seçkin kentliler için tılsımlı geliyor,huzur veriyor.İstanbulun kırmızı-sarı-yeşil renkli trafik ışıkları sendromundan uzaklaşmak,virajlı,ıssız yollarda seyir halindeyken direksiyon başında olmamak,dikkati doğaya ve içsel hayale vermek,zaman zaman dinlendiriyor beni.Ara ara Selin’e bakıyorum meleklerine sarılmış,kimbilir kaçıncı rüyasını görüyor?

Uyumayan çocuklar için yolculuk yapmak terapi gibi geliyor böyle zamanlar da.Artık çocuk hekimleri reçetelerine rezene çayıyla birlikte,otomobil turlarını iliştirmiş durumda.Bu durumdan tıpta nasipleniyor böylece.

İstanbul’un hemen yanı başında denizi, kumu ve doğasıyla Akdeniz sahillerine taş çıkaran cennet bölgelerimiz mevcut. Üstelik 1-1.5 saat mesafedeki Karadeniz kıyılarının yemyeşil doğası buralara ayrı bir güzellik sağlıyor.

Buralarda kalmak için tatile çıkmak da gerekmiyor. Hafta sonu tatilinizi bu harika yerlerde geçirebilirsiniz.Ya da bir pazar sabahı kahvaltınızı evinizde değil de buralarda yapmak isteyebilirsiniz.

Sessiz sakin yerlerden hoşlanıyoruz.Etrafımızda kalabalıklar olmaması tercihimiz.Dinlenmek için ve kendini dinlemek için fırsat vermiyor böyle ortamlar.Bakınız sağ üst resim,konaklamak için beni cezbediyor.Görkemi uzaktan bakıldığında beni öyle sarıyorki,otomobili gölgesine çekip konaklıyoruz.Etrafta sadece agustos böcekleri,çekirge sesleri,ağaç silüetleri,doğa kudreti hakim.Rüzgar dalları öyle okşuyor ki dallar da yapraklar Mozart senfonisi gibi kulağa hoş tınılar bırakıyor.Gönüllere verdiği serinlikse tasvir edilemez.Konaklamak için hazırlıklar başlıyor.

Bayanlar bir şeye istekli oldukları zaman,hiç bir zorluk onları yıldırmıyor.Bunu konaklamak için hazırlıklar bana düşünce anlıyorum.Hangi arada bu kadar çok şeyin hazırlığının yapıldığına şaşıyorum.Alin hanım böyle durumlar için her zaman acil eylem planı olduğunu,yetiştiremediği bazı hazırlıklar için catering desteği aldığını söylüyor.Seçkin kentli kadının hali başka oluyor.Zekice.

Selin hanımın heyecanı büyük.Etrafındaki meleklere gülücük atıyor,elleriyle tutmak istiyor.Bir çırpıda gezip öğrenmek istiyor civarı.Onu doğayla tanıştırmak,zihninde güzel şeyler bırakmak için katedemeyeceğimiz yol olmadığını söylüyorum.Bırakıyoruz melekleriyle beraber kendi haline oynasın diye.Koşuyor,bağırıyor,düşüyor,kalkıyor.Hislerini takip etmeye çalışıyorum,empati kuran Sosyolog edasıyla.

Yeni yeni tarifler uyduruyorum kendime.Kısa ömür diye adlandırılan bir tutam birlikteliğe,büyük ölçek sevgi,yarım tutam hoşgörü,bolca iyiniyet,Çok miktarda birlikte geçirilen zamanı ekleyince o çok aranılan,uğrunda ne fedakırlıklar yapılan huzura,mutluluğa ulaşıyorsun.

Devamıysa hayat oluyor…

Bu hayatın hep değişik karelerinde dolaşıp tüketiyoruz zamanı,önemli olan o zaman diliminde kaç saat mutlu olduğumuz.Bu süreyi mümkün olduğunca uzun tutmak,kısaltmak bizim elimizde.Her durum içinde mutluluğu ve mutsuzluğu aynı oranda barındırır.Bakış açınızla,niyetinizle,seçiminizle sabitlersiniz.Mutluluk mesafelerce uzaklarda aranacak şeyler değil,elinizi başınıza koyup düşündüğünüzde kendi içinizde bunun gizli olduğunu göreceksiniz.Merkez sizsiniz.Durumlara,olaylara bağlamamak lazım çokta.

Bu büyük lafları neden ettiğimi soracak olursanız.Yolculuk esnasında düşünüp durdum.Onca işin içinde nerden çıktı bu ya erteleyelim!Diyebilme seçimi aşamasında ben olumlu bakıp seçimimle yaşadığım o sukunetli huzur anlarını mutlulukla pekiştirdim.İki kere düşünüp bir kere karar vermek lazım galiba.Mutluluk kendi içimizdeye örnek verilebilecek bir durum.

Netice itibariyle kentten uzakta bir kaç gün geçirebilme fırsatı benim açımdan kaçırılmayacak fırsattı o yüzden uzun uzadıya düşünmeden karar aldım.İçinde hareket barından aktiviteleri seviyorum.Birde mangal yakması olmasa daha da süper olacak.

Nedense bu tip işlerin biz beylere düşmesi olur iş değil.Yerken,içerken güzel ama pişirmesi ve yakması,köz oluncaya kadar dumandan gözlerimin yaşarması dünya da çektiğim cezalardan birisi.Günahlarımın bedelini mangal ateşinde antreman ediyorum :)

Bu durum için dilime gelen tek atasözü oluyor.

Gülü seven dikenine katlanır.

Başa dön