Yalnız yaşadığım zamanlarda kalma bir alışkanlık.Süpürmek,toz almak,silmek sonrasında ev mis gibi fabuloso kokarken koltuğa tüneyip sımsıcak bir kakao ya da mis gibi kokan cappucino içmek, damakta güzel bir tat bıraktığı gibi,içimi de derin bir huzur dolduruyor.

Temizlik yapmak değilde,bir iş becermiş olmanın huzuru belkide…

Bu sabahta huzurlu bir sabah.

Güzel bir iş becerdim.

Keyfime diyecek yok.

Başa dön

Günler yoğun ve yorucu.

Giriş için uygun cümle değil ama gerçekten durumum bundan ibaret.Nasıl geçtiğinin farkında olmadan yaşlandığımı hissediyorum.Bu günlerde herkesin aynı şikayetten serzenişte olduğunu okuyorum,duyuyorum.

Blog yazmak için hiç uygun bir durum değil yorgunken yazı yazmak.Sürekli bir şikayet,sürekli bir serzeniş olur böyle durumlarda.Bilirsiniz işte anlatmama gerek varmı?

Yukardaki resim en yaşlı güncel halim.Renklerin kontrası çok hoşuma gidiyor.

Bana güzel anları anımsatan karelerden biri.İçinde bir çok özel anla yansıyor ekrana.

Eminönü, yeni galata üzerinde gökyüzünün mavisi ve denizin mavisinin birleştiği,sallanan kayıkta yağ da pişen balığın,iyot kokusuyla rüzgara karıştığı bir akşam üzeri.

Huzurla karışık,keskin bir esintinin yalayıp geçtiği bir akşam da diyebilirim.

Eminönü’nün her halini seviyorum.

Gündüzünü,gecesini,kalabalıgını,ıssızlığını…

Yeni galatanın altındaki Dersaadet’te çalan canlı müzik eşliğinde içilen birayı.

Arkadaşlarla çakır keyif oluncaya kadar edilen sohbetleri, sağlığına ve afiyetine diye kaldırılıp tokuşturulan rakı kadehlerini…

Denizi,balık tutanları,sarkan misineleri,geçip giden anadolu yakası vapurlarını…

Hepsi bir başka anlamlı derinlemesine bakınca.

Bir de o manzaranın içine kendini sığdırabiliyorsan ne ala.

Eskiden her yazıya bir resmimi iliştirirdim.

Şimdi, güzel anların olduğu karelere kendimi iliştirmeyi seviyorum.

Başa dön

Cep telefonumu ev de bırakmak,alışverişte paranın üstünü almadan ya da ürünü almadan dışarı çıkmak,kapının üzerinde anahtar bırakmak vb gibi.

• Bunlar sık yaşanmadığı sürece problem teşkil etmediğini,yaşantı düzeyini bozacak seviye de yaşanıyorsa o zaman bir hastalık belirtisi olduğu söyleniyor.

Genelde kendime kurduğum hatırlatmalar sayesin de unutkan biri olmasam da zaman zaman bende yaşıyorum.Bu yazıyı yazma sebebim akşam yaşadığım unutkanlık sendromumdur.Bazen komik durumlara düşürüyor insanı.

Bir keresinde yorgun olduğum bir gece evin kapısını kapamadan uyuya kalmıştım.Gecenin bir köründe kalkıp daire kapısının açık olduğunu görünce ev de hırsız var diye paniklemiştim.Sonra tüm lambaları yakıp bütün odaları gezdiğimde kapıyı açık unuttuğumu anlayıp kendime şaşmıştım.Hırsız gelseydi şaşırırdı muhakkak.Kapısı açık bir ev kesin bir dalavere var diyip girmezdi :)

Stres ve yoğun hayatın zihni yorduğu,bu sebeple unutkanlıklar yaşanıyor olması sık karşılaştığımız bir durum.Zaman zaman çok sık tekrarladığım oluyor.Yaşlılık belirtisi olduğu kesin.Zihin dinginliği çok önemli gerçekten.

Bugün okuduğum bir fıkra yaşadığım durumu güzel ifade ettiğinden aşağıda paylaşıp zihninizi fazla yormamanızı ve fazla unutkan olmamanızı diliyorum.

Amerikalılar ajan olmak isteyen gönüllü arıyorlarmış.Eğitim için bir ingilizi,bir almanı ve bizden de temeli almışlar ajan eğitimine.

Size bir parola söyleyeceğiz ama kimseye söylemeyeceksiniz demişler.

Herkes tamam demiş.
Almanı söyletmek için içeri almışlar.İki tokat vurmuşlar hemen söylemiş,İngilizi içeri almışlar iki tokatta ona o da hemen söylemiş.Sıra temele gelmiş.Temeli dövmüşler tık yok,kemiklerini kırmışlar tık yok.Sıkılıp ara verip temeli mahsene atmışlar.İçerden sesler gelmeye başlamış.

Temel kafasını duvara vurmaya başlamış
Neydi ulaa neydiiii.

Başa dön

İş üstündeyim.Yoğun ve yorgun hissediyorum kendimi.

Terapi olsun diye akşamları gelir gelmez Selin hanımla kabuklu fındıkları kırıp kavanozlara koyuyoruz kışa hazırlık yapan karınca gibi.Ama ben Ağustos böceği misali arada tırtıklıyorum.Beceriksizim elimden bu bile gelmiyor yakalanıyorum.

Tv açık bunları yaparken kulağım orda…

Amerika da Obama siyahın asil renk olduğunu kanıtlamış…

Türkiye…

Ne siz sorun ne ben söyleyeyim aynı boku deşip duruyor üzmez olayı yine hit olmuş yeni farkediyorum.

Dip not :Cnbc-e Heroes yeni sezonu 30 kasımdaymış ben çok severdim bu diziyi.Losttan sonra ikincidir.

Selin kumandaya kumandan diyor :)

”Baba kumandan versana” !!!

Verirmiyim efendim.

Almak için mücadele ediyor saçımı başımı yolucak ama saçlarım kısa şükür.Elim çarpıp kumandanın radyo tuşuna geliyor ve o anda Pink Floyd- Shine on You Crazy Diamond parçası eşliğinde güreşiyoruz.

Bu arada nefis bir parçadır…

”No body knows where you are, how near or how far.Shine on you crazy diamond.(bu şarkının en can alıcı sözleri bunlar bence…)”

Şuraya ekliyorum .indirip dinleyesiniz diye.Hadi acele et ilk sen ol…

Kumandanın hakimiyetini kaybediyorum bu arada.Ele geçiren selin hanım çocuk kanallarını zapa duruyor…

Ben Tom ve Jerry seviyorum ama o da oynamıyor bu saatte…

Bende pc geçip bu yazıyı yazmakla meşgul oluyorum.

Özetle hayat devam ediyor yani …Fındık kırmaya devam :)

Başa dön

Düşüncelerimle beraber gevşeyen bedenime  ”James Blunt-Goodbye my lover” eşlik ediyor.Ne zaman bu şarkıyı çalsam bulunduğum ortam daha düşünceli hale giriyor.Düşüncelerimi sevdiğim şarkılar eşliğinde kurgulamayı seviyorum.

Birde ortam mum ışığıyla aydınlanıyorsa piyanonun tuşları aklımı düşünceden düşünceye sürüklüyor.James Blunt şarkılarının doğaçlama söylenmesi,enstrumanların tınısının doygunluğu ve belirginliği nedense bana çok romantik geliyor.

Hangi dilde yazılırsa yazılsın her duyguya eşlik eden bu romantik akım müziği bulunduğum ortamda beni kutsuyor.Kutsanmış,derin hülyalara daldığım,gevşek gecelerden birini yer minderine sarılıp karşılıyorum.

Duvar diplerinde yanan mumlar bir kez daha düşüncelerimi aydınlatıyor.

Sonra aklıma ve düşüncelerime eşlik eden ”James Blunt-Googbye my lover” bitiyor ve ben kapıldığım hayallerden gerçeklerin arasına yeniden karışmak üzere dalıyorum.

Başa dön

”İlkokul 5′i bitirirsen sana bisiklet alacağım!” 

Abim bana bisiklet sözü vermişti.Canla başla çalışmıştım yazın bisiklete binmek için.Arkadaş ortamlarından rica ettiğim,bir tur binebilmek için selesinden tutup saatlerce koştuğum,haftalıklarımı turu 5 liradan bisikletçilerde tükettiğim dönem sona erecekti.

Herşeyden önemlisi babam gibi benimde bir şeylere sahip olma heyecanı beni günlerce heyecanlandırıp uykusuz bırakıyordu.Sahip olma iç güdüsüyle başarılı bir karne getirmiştim.Okul zili çalır çalmaz karnemi alır almaz fırladığım gibi koşmuştum abimin mimarlık ofisine.

Söz vermişti ya.Bisiklet alacaktı ya…

Sözünde durdu abim.Bir pazar sabahı semtimizin bisiklet satan mağazasından içeri girip gözüme ilk çarpan kırmızı bisikleti aldık.Çok sevinçliydim.Bindiğim gibi uçmuştum abimi geride bırakarak.

Hemen bisikleti olan arkadaşlarımın zillerine basarak bisikletlerini alıp dışarı gelmelerini,bisikletimi görmelerini,gezmeyi teklif etmiştim.Uçuyordum her pedala basarken,gözüm hiç bir şeyi görmüyor adeta kanatlanmış gibi gidiyordum.Kimse yetişemesin istiyordum belkide.

Sonra ne olduysa bir an duraksadım.Arkamdan bana yetişmeye çalışan arkadaşlarımdan biri dengesini kaybedip direk bana çarpmıştı.Arka tekerlek ve çamurluk,bisiklet fena haldeydi.

Üzücüydü.

Yutkunamadım bile. 

Bir gün sürmemişti heyecanım.

Başka bisiklet alalım dediler istemedim sonrasında.Kırılan gururumu,kaybolan heveslerimi,yitip giden hayallerimi o an orda bıraktım.

Bugün bisiklete sevinçle binen bir çocuk gördüm.Kırmızıydı bisikleti.Adeta kanatlanmış gibi gidiyordu.Kimse yetişmesin istiyor,uçuyordu adeta.

Arkasından koşup yetişmeye, yüzleşmeye çalıştım kırılan gururum,kaybolan heveslerim,yitip giden hayallerimle…

Ama yetişemedim.

Anılarda da kalsa herşey…

Anılarda yaşlansa bizim gibi…

Yaşlanmak güzel değilmi?

Mutlu yıllar anılarıma,mutlu yıllar düşlerime,mutlu yıllar sana…

Oysa bir kaç gün önce buralara aynı duygularla gelip, aynı şeyleri hisseden yine bendim.Dejavu gibi göründü yaşantım bana.Oysa hayatın koşturması içerisinde kendime zaman ayırabileceğim kısa anlar olsun demek, nefes almak için iyi bir sebepti. Deniz,uçuşan martılar,iyot kokusu ve gelip geçen vapurdaki insanlar hep aynıydılar.

Farklı olan bendim.

Canının istediğini yap!

Kalbinin götürdüğü yere git! 

Duyguları hakimdi daha çok.

Bu hisleri araba da kahve içip manzaralara bakarken yüreğimde  yoğurdum bir kaç saatte.

Aylak aylak geçirdiğim günlerin,bana kattığı şeylerle mutlu anlar yaşadım.

Yoksa yeni bir kaç hayat,yeni bir estantene,yeni bir manzara eklemek olağandı hayatımın sayfasına.

Gerçeklerin acı,gerçeklerin ağır,gerçeklerin tatsız olduğunu anlamamak imkansız her zamanki gibi.

Ama sakin ve eylemsiz geçirmekte lazım hayatı.

Şu an esen rüzgarda huzuru hissedebiliyorum mesela…

Başa dön

Bahar geldiğinde ise yeni kanatlanan bir tırtılın kelebek olma sevinciyle uçup en güzel çiçeklerin olduğu bahçelere konmak kısa ömürlerinde yapacakları en güzel gezi olarak kalacaktır.

Bugün kış olabilir,hatta zemheri…

Ama hangi kış yerini bahara bırakmadı ki ?

Bir kadın ve bir çocukla yaşamaya başladığımdan beri yalnızlık kapımı hiç çalmıyor.İşte arada böyle hanımların annelerini özleyip tatilide fırsat bilip gidip kalmaları beni eski yalnız geçen günlerime döndürüp nostalji yaptırıyor.Ben uzun dönem yalnız başına yaşıyan daha sonra evlenen türdenim.

Babamın çok sigara içmesini bahane gösterip ayrı daireye taşındığımı hatırlıyorum.Bana göre makul bahane olarak kabul ettirdiğimi düşünsemde ailemin gece gezintilerimden ve arkadaşlarımdan haberdar olup uydurduğum bahaneme müsammaha gösterip daireyi bana tahsis edişleri gerçeği de var.

Ebeveynler evlatlarının zihinlerinden geçen herşeyi okurlar ve bilirler.Bu duyguyu erişkin oldukları dönemlerde yaşadıklarından empati ve sağ duyu chip ,ya da bonus gibi yüklenmiş oluyor.Baba olmasaydım anlamazdım bu empatiyi ama anlıyorum artık.

Yalnızlık bana göre özgürlük.

Özgürlük ise;

Sınırsız işi dilediğim saatte yapma,dilediğim gibi düşünme,dilediğimi hissedip davranma,zihinsel rahata kavuşma süreci… vs uzayıp gider.

Yalnızlığın bana göre uymayan yanları ise asosyal olma,soyutlama,içe kapanma,hayalperestlik,iletişimsizlik ve aseksüellik vs uzayıp gider.

Evde yalnız başıma geçirdiğim şu zaman zarfında zihinsel bir gevşemeyle gelen bir rahatlık söz konusu üzerime hasıl olan.

Bu rahatlıkta evde kimsenin olmayışı,düşüncelerimi etrafımdaki insanların odağından çekip kendime döndürmem,bir süreliğine serbest dolaşım ve davranış özgürlüğünün faydası büyük.

Tadını çıkarıyorum…

Bir yandan da,

”Tadını çıkar çok ararsın bu günlerini ” diyişlerini  hatırlıyorum büyüklerin.

Büyükler hep haklı çıkmak zorunda mı ?

Sarfedilen her cümle de,söylenilen her kelime de yaşanmışlığın ve tecrübenin izlerine rastlamak hep mümkün.

Kulağa küpe alınması ve anlamanın mümkün olmayacağı kadar başların havada olduğu hayta dönemlerdi.Bir daha gelmeyeceğine ya da fırsatın olmayacağını ihtimal vermiyorduk ki !

Şimdi,

Her duyguyu yalnızlığınla başbaşa kaldığın hayatta anlıyorsun,yaşıyorsun

Ve geçmiş gözünde hep nostalji olmaya devam ediyor.

Bu gece yalnız kalışımın bende yarattığı duygular bir tuvale gelişi güzel vurulan fırça darbeleri gibi iz bırakıyor.

Hissedilen bu huzurlu,dingin,nostaljiyle karışık özlemli duygular karşısında ortaya çıkan resmin yansıması her zaman gerçeği daha belirgin yansıtır.

Bugün yalnızım ama yarın ?

Başa dön